Literally the shortest “3 hours” movie i’ve ever seen.

The pacing is some of the best.

Eu sei lá o que acabei de ver mas eu gostei. Muito.

I’m not the best at analyzing and understanding subtext so i knew that this movie was going to be somewhat difficult for me to wrap my head around. There are a lot of moving parts that flow beautifully together but what it all means, I can’t say. I was surprised that for a movie like this with this long of a runtime, I didn’t feel it at all. That could be do to the lens I was watching the movie through given the opening. I expected some sort of big crazy climax that brought everything together in a grotesquely coincidental way, like a final destination-esque car accident. While every character has some ties to each other that literal connection matters less than the thematic connection tying everyone together.  What is that connection? Forgiveness, Grief, Fear of the past? 

"(...)Well that's the tough part. What can we forgive?(...)" Depresja, deszcz, deszcz żab i jeszcze raz depresja. Mocna życiówka o rozliczaniu się z przeszłością, zarówno swoją, jak i najbliższych osób. Ile jesteśmy w stanie wybaczyć, i czy przebaczenie to zawsze właściwa decyzja? P.T.A. nie podaje odpowiedzi na tacy, raczej skłania do własnych przemyśleń, przy okazji niejednokrotnie wzruszając, a także pokazując jakimi chujami potrafimy być jako ludzie. Lekko zbyt chaotyczny początek, ale rozumiem że wynika to z wielowątkowości filmu oraz mnogości postaci, z których nie można wyróżnić bardziej i mniej pierwszoplanowych, bo wszystkie mają równie ważny wkład w całość. Szkoda że obsada nie jest tak równa i np obok fantastycznego Williama H. Macy'ego, jest tu Julianne Moore, która z jakiegoś powodu kompletnie nie sprzedała mi emocji swojej postaci. Imo naprawdę wyraźnie odstaje od…