It’s a shame. I had high expectations for this film.

This feels like an instant classic.  There is a version of this that could have come out 60-70 years ago. Now the question is: is this movie out of touch and outdated or prescient and topical? I would say the former if it stuck with a traditional “good guy finds that true happiness does not stem from material wealth but from love and the joy of a simple life.”  But this film says quite the opposite. Let me remind you that Beckett still lived an incredibly privileged life even despite the fact that he grew up with a single mother and then in the foster care system. He is given countless opportunities of success that most never have a chance of experiencing. And his life only starts to get better after his first kill. It makes perfect sense in the end that he will choose wealth over everything else. Any other decision, any other ending, would be completely disingenuous. 

Nie do końca wiem, co próbuje powiedzieć. Zresztą leży tu komunikacja nie tylko między twórcą a widzem, bo dialogi są tak nienaturalne, iż przez chwilę uwierzyłem w wielką miłość dwojga ludzi, których jedyne co łączy, to że przeczytali tę samą książkę. Uwierzyłem, bo jakoś znacząco to nie odstaje od masy innych uproszczeń i skrótów myślowych. Zresztą chyba najbardziej autentyczną postacią tutaj jest wyegzaltowana Margaret Qualley, o której reżyser zapomniał że jest świetną aktorką, więc kazał jej spróbować stworzyć nowy viral, na wzór przygryzania wargi w Substancji.