Made me feel blue

Never was so much owed by so many to one very, very little man.  Lorenz Hart, known for writing many popular songs and musicals of his time with his partner Richard Rodgers, but became overshadowed by the incredible showstopping talent of Rodgers and Hammerstein. I guarantee practically anyone can name me one Rodgers and Hammerstein musical. But can anyone outside of the musically historically literate name me one Rodgers and Hart production? Hell, I couldn’t.  Thus, it seems fitting that a man so lost in the accomplishments of his successor should have such a diminutive stature. And as small as his physical presence, his ego is large. Doomed and determined to never be as popular as those he deems of lesser talents.  

"That's the wonderful thing about art, isn't it? It waits for you." Musiałem tu wrzucić jakiś cytat z filmu, który sam jest bardzo szczodry w swoim cytowaniu, więc padło na ten, który mówi że sztuka nigdzie nie ucieka. Fajnie mi się on rymuje z tym, że Linklater przełamuje dawno utarty konsensus dotyczący orientacji Harta, szukając w swoim filmie czegoś więcej niż najprostszych odpowiedzi. No FOMO, no homo (tak, chodzi o dosłowny rym). Jednocześnie to też nie tak, że reżyser słowami i czynami głównego bohatera czemuś zaprzecza, coś podważa. Parafrazując słowa owego bohatera - jak można być artystą, nie kochając wszystkiego co żyje? Dla Linklatera miłość jest czymś znacznie bardziej skomplikowanym niż pociąg seksualny, co akurat jest banalne, ale już mnie banalne jest rozróżnienie miłości od uczucia dopełniania się, tej niewidzialnej nici porozumienia. Miłość u Linklatera jest…