Amazing cinematography. Great acting. Great story. As a parent this gutted me.

me encanto pero me hizo muy mal

não desenvolveu quase nada e só foi feito pra chocar, mas visualmente a série é perfeita. além disso eu amei o conceito de não ter cortes, apesar de ser meio cansativo às vezes

Best show of 2025 so far

SPEECHLESS!!! NUMB!!!  Technically masterful - Oner episodes without any clever cuts and I wondered how the heck camerawork and everything was flawless.  Top notch performances - I had a doubt that with every episode being a oner, performances would slightly falter and might look like a rehearsal-ish performance but my god it turned out to be flawless too. The kid was phenomenal, the dad and everybody were brilliant. It would be unfair if I mention only one performance. 

the show honestly took me by surprise. at first, i thought it was going to be just another mystery with a big twist coming up, but it wasn’t about that at all. what really struck me was how the show subtly makes you realise how easy it is to empathise with the perpetrator while completely forgetting the victim. it’s such a smart and unsettling narrative choice. the whole show is basically a reflection on how society often erases the girl from her own story, centering everything around the boy, his pain, his excuses, his reasons.....it makes you sit with that discomfort and question why we’re wired to find justification instead of accountability. haunting, thought-provoking, and honestly, one of the most quietly powerful shows i’ve seen in a while!

Какой ты чувствительный мальчик, Томми! ― Турецкий

Niby nie jest całkowicie czarno-biały, ale udaje że ma więcej odcieni szarości niż faktycznie ma. Niby mówi, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie "dlaczego", a jednocześnie mocno wskazuje palcem na łysego Rumuna. Jebanie po jednostkach przy tak złożonych problemach, to coś czego jestem absolutnym anty-fanem, już nawet abstrachując od tego czy dana jednostka na to jebanie zasługuje. Wielki ukłon za pracę kamery przy tych godzinnych mastershotach, chociaż przez ten brak cięć bywa nierówno aktorsko i czasami widziałem na ekranie aktorów starających się jak najlepiej odegrać swoją rolę, a nie ludzi (nie licząc Stephena Grahama, on jest fenomenalny w każdej sekundzie). Specyficzny typ dialogów o dupie maryni niby wprowadza naturalizm, ale na dłuższą mętę wprowadza też ziewanie, zwłaszcza ta część z psycholożką. Pewnie gdybym był 15 lat młodszy albo 15 lat starszy, zadziałałoby mocniej i było dla mnie bardziej odkrywcze. Chociaż zakończenie i tak zostawiło gulę w moim gardle.