Adolescence2018

Niby nie jest całkowicie czarno-biały, ale udaje że ma więcej odcieni szarości niż faktycznie ma. Niby mówi, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie "dlaczego", a jednocześnie mocno wskazuje palcem na łysego Rumuna. Jebanie po jednostkach przy tak złożonych problemach, to coś czego jestem absolutnym anty-fanem, już nawet abstrachując od tego czy dana jednostka na to jebanie zasługuje. Wielki ukłon za pracę kamery przy tych godzinnych mastershotach, chociaż przez ten brak cięć bywa nierówno aktorsko i czasami widziałem na ekranie aktorów starających się jak najlepiej odegrać swoją rolę, a nie ludzi (nie licząc Stephena Grahama, on jest fenomenalny w każdej sekundzie). Specyficzny typ dialogów o dupie maryni niby wprowadza naturalizm, ale na dłuższą mętę wprowadza też ziewanie, zwłaszcza ta część z psycholożką. Pewnie gdybym był 15 lat młodszy albo 15 lat starszy, zadziałałoby mocniej i było dla mnie bardziej odkrywcze. Chociaż zakończenie i tak zostawiło gulę w moim gardle.