Kieślowski seem to just know the characters so well that showcases the human frailty and uncertainty of it all. From small to big, uncertainties in life comes in different sizes and hits us differently is what director is trying to tell plus exploring how death penalty is not the right solution irrespective of how, we, as a viewer takes it. Really incredible and to my shock, one of the most brutal murder scenes that I would have seen in a movie. Unsettling as hell. Also visually it’s absolutely distinctive and experimental.  At first I was unsure whether the visual choice of it being grainy was good or not but slowly it really felt like it went so well with the characters’ lives - victim, murderer and lawyer’s lives to be just as dark and uncertain in their own ways whether big or small. It’s also noteworthy that the story is written in a way that these characters at times cross paths…

Taxi driver will always remember that trip to Mokotow.

Moje pierwsze zetknięcie z fabularnym K. Kieślowskim niestety średnio udane. Mam wrażenie że temu filmowi brakuje jakiejś takiej ciągłości, i jest bardziej połączonymi ze sobą pojedynczymi przemyśleniami (co swoją drogą uwielbiam w Waking Life Linklatera, ale tam pewnie pomaga cała otoczka śnienia). Krótki Film o Zabijaniu jakoś szczególnie mocno nie dotyka mnie też, swoim dobitnym ukazywaniem procesu odbierania życia, ale to zapewne wynika z mojej wytłumoniej empatii w tym aspekcie, jako konesera brutalnych filmów już od beciaka. No i słoń w pokoju, czyli ten paskudny filtr w odcieniu zielonkawego gówna, czy jak go tam nazwał sam Sławomir Idziak w tej znanej anegdocie. Wiem z czego wynika (jeśli anegdota jest prawdziwa), wiem że niektórzy odczytują to nawet jako podbicie surowości i zaletę, ale osobiście mocno mnie kłuł ten wybór w oczy, a w połączeniu z wysokim kontrastem i często…