Hot take but I think this should have won original screenplay over Anora

輕鬆、溫情、沉重的小品 沒有太多背景設定，但又很貼近生活

Sometimes you are directionless and sometimes there is nothing but direction. Sometimes you feel everything and sometimes you do everything not to feel.

Jestem jedną z chyba niewielu osób odpornych na pseudocharyzmę Benji'ego, bo moim zdaniem gość jest wkurwiający przez większość czasu. Większość, bo pod koniec łatwo go zrozumieć, a nawet w pewnym stopniu się z nim utożsamiać. Chociaż obserwujemy wszystkie wydarzenia z perpsektywy Davida, to ani on, ani ofiary holokaustu nie grają tu pierwszych skrzypiec (czy raczej fortepianu), a właśnie Benji. Jego postać to nic innego, niż całkiem trafny portret psychologiczny osób z głęboką depresją. I jak dobrze, że Jesse Eisenberg nie napisał jej pod siebie, bo Kieran Culkin fantastycznie sprzedaje ciągłe wahania nastrojów i bycie tym fajnym gościem który rozbawia innych, podczas gdy sam cierpi, a w końcu uczy się tego, że czasami najlepszym lekarstwem na ból duszy jest ruszenie z miejsca. Jak na to jak poważne tematy porusza film, jest on zaskakująco zabawny, a scena z pozowaniem przy pomnikach…