Przez jakiś czas raził mnie kompletny brak subtelności, dopóki nie zrozumiałem, że to kampania antynarkotykowa rozciągnięta do formy filmu. Kuleje przez to w kilku momentach, kiedy udaje że tą kampanią nie jest i bawi się w jakiś nastoletni romans, który jest zdecydowanie najgorszą częścią. Ale ukazanie tego, jak nałóg niszczy życie nie tylko osoby uzależnionej, ale również jej bliskich, w tym wypadku dwóch córek; jest jak uderzenie na wątrobę. Wywołuje łzy bólu, które stopniowo zamieniają się w akceptację i ulgę. Nie do końca kupuję grę aktorską sióstr, która jest bardzo nierówna, ale na szczęście były w stanie sprzedać mi te najbardziej emocjonalne momenty. Mocna rzecz, chociaż niedogotowana.