Zaczyna jako niemalże dokument o sytuacji politycznej Iranu, później staje się średniawym slice of life pełnym waty, a kończy jako ichniejsza wersja Lśnienia. Reżyser miał chyba za dużo pomysłów, żeby zrobić z tego jeden trzymający się kupy film, przez co jest to strasznie rozwleczone. Czasami mniej znaczy więcej, czego przykładem jest też Sana, która jako symbol niepohamowanej chęci buntu i przemiany pokoleniowej, w pewnym momencie staje się w swoim buncie irytującą egoistką. Mimo tych bolączek było to w grunice rzeczy ciekawe doświadczenie, dlatego nie mogę go ocenić negatywnie. Chyba pierwszy raz w historii kina uratował kogoś brak zasięgu.