The Invisible Man1933

Niby prosty koncept, a jakże efektywny i efektowny. To drugie to oczywiście zasługa nadludzkiej kreatywności twórców, którzy bez żadnego green screena wyczarowali efekty specjalne, które robią wrażenie po dziś dzień. Najwięcej zabawy rzeczonymi efektami dostajemy w pierwszym kwadransie filmu, który jest też najlepszy scenariuszowo. Gdyby udało się utrzymać ten poziom przez cały film, to The Invisible Man z marszu trafiłby do mojej topki ulubionych filmów. Niestety im bliżej końca, tym gorzej wychodzi mu żonglerka horrorem i komedią. Albo sobie wkręcam, albo scena z Pop Goes the Weasel to coś, do czego w 1972 roku będzie nawiązywać Cabaret ze swoim "Money"🤔