"God damn it, get me some fucking food, now!" - Ależ stereotypowe przedstawienie głodnej kobiety. A tak już zupełnie poważnie, uwielbiam to, że głód jest tutaj symbolem potrzeby wyrażania siebie i swojego prawdziwego ja, tak skutecznie tłamszonego przez samookaleczanie i brak akceptacji wokół. No i dzięki wątkowi masochizmu, widzowie dostali być może najbardziej cool desing zombiaka ever (przy okazji mocno niepokojący, aż boli od samego patrzenia). Duża w tym oczywiście zasługa świetnych efektów, bo na całe szczęście jest to jeden z tych filmów lat dziewięćdziesiątych, które nie zachłysnęły się komputerowymi cudami z Terminatora 2, i zostały przy efektach praktycznych. Zresztą ludzie od efektów są wymieniami w pierwszej kolejności na napisach końcowych, szanuję mocno.