"Nie można być szczęśliwym w najpiękniejszym miejscu na świecie." Te słowa które padają na początku filmu, znajdują swoje ujście na końcu, kiedy to po raz pierwszy widzimy naprawdę szczęśliwą Parthenope. Parthenope która już nie jest uwięziona w pięknym ciele, które przeszkadzało jej to szczęście osiągnąć. Parthenope która obserwuje innych, a nie jest tą na którą patrzą. Parthenope która w końcu widzi i już nie potrzebuje odpowiedzi na to, czym jest antropologia. Parthenope która już żadnych odpowiedzi nie szuka. Jak na film o braku prostych odpowiedzi i bezsensowności ich szukania, zaskakująco sporo czasu poświęciłem, na poseansowym czytaniu o wszystkich istniejących działach antropologii, odmianach parafilii i greckich mitach. A i tak jedyne w czym się upewniłem, to że potrzebny mi rewatch.