“I'm not afraid of heights. I'm afraid of falling.”

I remember now! What? Why I bought that land. Oh, Why? Well ...Mama once told me that uh ...that's where she and Daddy ... first ... made love. Oh, in Paris, Texas? Yeah. She told you that? Yeah. So ... I figured that that's where I-I have began. I mean me, Travis Clay Henderson. They named me that. I started out there.

-How can you have two fathers? -Just lucky i guess

Chyba nie da się już bardziej dobitnie pokazać - "chodzi o drogę, a nie cel". Dzieło tak niespieszne, że znakomicie sprawdza się jako antidotum na nasz współczesny świat z nadmiarem bodźców z każdej strony. Również jako antidotum na przesłodzone hollywoodzkie zakończenia. Jedyny kamyczek w tym bucie, to czasami zbyt bezemocjonalnie i drętwo wypowiadane kwestie dialogowe.