Ile warto poświęcić dla elektrycznego, zdalnie sterowanego penisa? Albo dla o 9 dni młodszych piersi? Całkiem zabawnie, absurdalnie, no i celnie, o kryzysie męskości i kryzysie kobiecości. Można też oczywiście pokopać głębiej, i znaleźć np. komentarz na temat nieuchronności przemijania, a także związanej z nią bezcelowości życia. Uwielbiam to mistrzowskie granie suspensem/robienie sobie beki z suspensu na początku filmu, plus to oczko puszczone w stronę Psa Andaluzyjskiego L. Buñuela w końcówce. Za to ta sekwencja z montażem pod muzykę zbyt długa. To dopiero mój drugi raz z panem Dupieux, ale chyba się polubimy.