Dolly2026

Bardzo udany powrót Marka Kondrata na ekrany kinowe. A tak zupełnie serio to chyba nie za wiele da się napisać o tym filmie, jeśli chce się uniknąć najprostszych porównań, że jest to mix fabuły środkowego segmentu Barbariana z antagonistą oraz klimatem Teksańskiej Masakry (plus jednej sceny z Sekretarki, wink wink). Chociaż z drugiej strony, w przypadku tego filmu wyjątkowo nie jestem przekonany co do tego, czy należy się wystrzegać takiego pójścia na łatwiznę i upraszczania. Wszystko dlatego, że niby jest to slasher w swojej klasycznej formie, bez zbędnego meta-komentarza i tym podobnych, a jednak często świadomie zahacza wręcz o pastisz przywołanych przeze mnie filmów, czy w ogóle całych horrorowych tropów. Z tą może różnicą względem większości meta-slasherów, że jest to pewna samoświadomość wyłącznie na poziomie twórca-widz, a nie postacie-widz. Może jest to więc pół-meta? Podobny zresztą rozkrok czuć w tym, jak film w pewnych swoich fragmentach udaje artyzm i niby opowiada o strachu przed (step)macierzyństwem. Oczywiście ten pseudoartyzm polega na prostackich zabiegach, takich jak np bezsensowne migawki rodzących się lalek, tak od czapy. Film więc sam do końca nie wie czym próbuje być, ale nawet wtedy kiedy jest moim zdaniem najlepszy (czy raczej najmniej zły), czyli kiedy po prostu imituje klasykę gatunku, jest tu zwyczajnie zbyt mało ludzi do ubicia, a dodatkowo wszyscy - łącznie z final girl - mają po jednej cesze charakteru. No ale kiedy już dochodzi do przemocy, to dostajemy największą zaletę tegoż tworu, czyli popisy ludzi odpowiadających za charakteryzację. Naprawdę łatwo wrócić myślami do ejtisów w horrorze, kiedy widzi się krew przesadnie tryskającą z różnego rodzaju lekko gumowatych ran. I nie przeszkadzają w tym nawet zupełnie nieadekwatne do poniesionych obrażeń reakcje bohaterów (jedna z postaci robi tu takie rzeczy, które byłyby absurdalne nawet gdyby żyłami płynęła jej czysta adrenalina). I chciałbym za to postaranko dać filmowi chociaż dwie gwiazdki, ale no nie mogę tego zrobić innym filmom które tyle ode mnie dostały. Bo chociaż rzadko oceniam tak nisko filmy, które w żaden sposób mnie nie obraziły, tak *Dolly *jest totalną stratą czasu, zarówno dla weteranów gatunku, jak i dla laików. Po prostu dziesiątki innych slasherów robią dokładnie to samo dużo-dużo lepiej.