Sweet Home A̶l̶a̶b̶a̶m̶a̶ London. Nie ma co gadać o skrypcie, bo to jasne, że jest on tu drugorzędną sprawą. Tego filmu się nie ogląda w klasycznym tego słowa rozumieniu, ten film się podziwia jako zbiór ślicznych obrazów. I chociaż widziałem jeszcze ładniejsze filmy (hej Nosferatu Eggersa), więc nie powiem że jest to kinematograficzny peak pod tym względem, to obserwowanie Mii Wasikowskiej w stylowym anturażu naprawdę sprawia przyjemność. W ogóle dobrze się patrzy na całe trio głównej obsady. Przemawia za nimi nie tylko świetna prezencja, ale również to jak subtelne, a jednocześnie mocno emocjonalne są ich role. Trochę mi to pod tym względem przypomina Only Lovers Left Alive, tylko z Tildą Swinton podmienioną na Jessicę Chastain; a takie porównanie to spory komplement.