Teenage Sex and Death at Camp Miasma2026

Absolutnie piękny kiedy jest listem miłosnym do ejtisowych slasherków, albo nawet lepiej - kiedy jest po prostu ejtisowym slaszerkiem. Tak, właśnie wtedy jest najlepszy i naprawdę dużo chętniej obejrzałbym jedną z odsłon Camp Miasmy, niż Teenage Sex... (a coś takiego dał mi całkiem niedawno Black Phone 2). Ale niestety - chociaż jak widać raczej stety dla wielu innych widzów poza mną - Jane Schoenbrun stosuje tu typowe dla siebie zabiegi. Mamy więc meta komentarz do meta komentarzy, bardzo duży nacisk na odkrywanie seksualności oraz płciowości, no i przede wszystkim stopniowe zatracanie się w jakiejś fejkowej rzeczywistości, która w pewnym momencie przestaje być fejkowa dla głównej postaci. Czyli wszystko to co już widziały osoby znające poprzednie filmy Jane, a czym równie łatwo się zauroczyć, co kompletnie się od tego odbić. Osobiście dużo bliżej mi do tej drugiej grupy i zwyczajnie mnie taka formuła lekko męczy, chociaż tutaj o dziwo bardzo lekko. Z tego powodu wracam do tego co napisałem przed chwilą - ten film miał szansę znaleźć ciepłe miejsce w moim sercu, gdyby tylko sam miał go trochę więcej, i poszedł w rzeczony list miłosny na pełnej, zamiast bawić się w przechwalanie znajomością klasyków i rzucaniem tytułami/nazwiskami/miejscami w trochę beduszny sposób, jak gdyby twórcy byli naszym młodszym kolegą który chce się popisać. Also bardzo nie lubię tego podwójnego zakończenia, które powinno być pojedyncze (a sam motyw śmierci i orgazmu jako jedności, nawet jeśli nie jest przeruchany, to i tak udawało się go pokazać w bardziej satysfakcjonujący sposób nawet w kilkusekundowej sekwencji - vide scena z kataną w Błysku Diamentu Śmierci). Na plus z pewnością casting, i o ile Gillian Anderson oraz Hannah Einbinder zbierają zasłużone laury za chemię którą wspólnie wypracowały, już od premiery w Cannes, tak myślę że dużo więcej spotlightu należy się Amandzie Fix (która z tego co rozumiem sama obsadziła się w tej roli, więc propsy za cast w dwu znaczeniach xD). Uwielbiam takie subtelne role, gdzie może nie ma emocjonalnych wybuchów skrojonych pod nagrody, ale są małe gesty, mikroekspresje, jest spojrzenie (co zresztą jak wiadomo jest nawet poruszone w samym filmie). Amanda jest w swojej roli na tyle naturalna, że autentycznie wierzę, iż jest tą jedną niewinną duszyczką na obozie pełnym moralnego spaczenia, i bardzo chciałbym zobaczyć ją w jakimś pełnoprawnym nie-meta slasherze. I w sumie to właśnie tak mogę podsumować mój całościowy odbiór tego filmu - nie jest źle, ale mam stanowczo zbyt mocne wrażenie, że mógł być czymś lepszym, bo mi to po prostu pokazał. I ja wiem że w tym wypadku ważny był #artyzm, jednak nic na to nie poradzę, iż czasami wolę czystą chamówę i #cycki #krew bez żadnej wielkiej głębii (a przynajmniej nie tak wprost).