Phantom Thread2017

Miłość to trucizna, którą jesteśmy gotowi przyjąć. Film doskonale pokazuje jak skomplikowaną mieszanką emocji jest to, co nazywamy miłością właśnie. Jak wiele potrafi wnieść do naszego życia, ale też ile poświęcenia wymaga wzamian. Zwłaszcza jeśli łączy dwoje tak różnych ludzi jak Alma i Reynolds - ludzi z innych pokoleń i z innymi priorytetami. Różnych, a jednocześnie tak do siebie podobnych, co widać w ich subtelnych gestach, spojrzeniach, uśmiechach. I ja pierdolę, jak to jest fenomenalnie zagrane. Daniel Day-Lewis jest tutaj jeszcze lepszy niż w There Will Be Blood, i piszę to z pełną świadomością wagi tych słów, bo po prostu uwielbiam tak wysmakowane role, które na pierwszy rzut oka mogą nie wydawać się niczym niezwykłym. Ale nie samym Danielem Phantom Thread stoi, bo Vicky Krieps wcale nie odstaje, i ona również potrafi powiedzieć jednym spojrzeniem więcej niż niejeden dialog. Do tego wszystkiego film emanuje taką elegancją i klasą, że nawet oglądając sam, bałem się że zaraz złamię jakąś zasadę savoir vivre. Chociaż bohaterowie sami je czasami łamią, gdyż całość obfituje w mocniejszy język, dzięki czemu nie jest to wszytko przesadnie nadęte. Jakoś bałem się tego seansu, bo myślałem że to nie mój styl, ale na szczęścię P.T.A. uszył coś pięknego bez względu na gust.