Onslaught2026

Film który ma o sobie zdecydowanie zbyt wysokie mniemanie, zwłaszcza w kwestii tego jak szalony jest. Jego twórcy chyba zostali duchem w latach zerowych, i myślą że dwie przerysowane w swoim ekscentryźmie postacie, lizanie stóp oraz kobiety których lateksowe stroje zasłaniają tylko twarze i połowę krocza, wystarczą jako extra pierwiastek wyróżniający tego prostego akcyjniaka od innych. No nie wystarczą, i o ile to pozorne szaleństwo nawet w jakimś tam stopniu intryguje na początku, tak im dalej w las, tym bardziej czuć vibe polsatowego megahitu na środę 22:30. Boli zwłaszcza climax podparty w całości na mocno przewidywalnym twiście, a poprzedzony retrospekcjami, które są recyklingiem tych samych kilku ujęć w slow-mo xD. No i plot armor głównej bohaterki, gruby na tyle że ona sama zdaje się mieć świadomość jego istnienia, bo w końcowych scenach igra z ogniem jak ostatnia kretynka, mimo iż jest budowana jako spryciara. Spryciara-weteranka wojenna dodajmy, bo też niby coś tam jest tuaj liźnięte PTSD i głupoty wojny, ale to tak powierzchniowe jak tylko się da, więc raczej film-wydmuszka niźli coś, co mogłoby być przynajmniej zalążkiem do jakiejkolwiek debaty. Są tu natomiast dwie duże zalety, za które zgaduję ze można się nawet lekko z tym filmem polubić. Pierwsza z nich to dźwiękowcy, którzy odwalili kawał dobrej roboty. Zupełnie więc nie dziwi to, jak film wręcz fetyszyzuje dźwięk, kiedy to tylko podczas pierwszych kilku minut słyszymy soczyste brzmienia śmigłowca, przeładowywanej broni, czy odpalania motocyklu. Druga największa zaleta to po prostu hektolitry krwi na ekranie, czego niby można się było spodziewać po takim filmie, ale nie było pewności że będzie ona tak przyjemna/nieprzyjemna (zależy kogo zapytać) dla oka. Dla mnie to mimo wszysto ciut przymało żebym mógł uznać seans za udany, jednak ratuje to Onslaught przed byciem katastrofą, dlatego dwie i pół gwiazdeczki.