I'm Still Here2024

Dziwna mieszanka subtelności z nachalnością. Raz film daje swoim najbardziej emocjonalnym scenom wybrzmieć samym z siebie, a innym razem wciska gulę w gardło i wręcz rozkazuje płakać. Szczególnie końcówka, która jest typową końcówką "bardzo smutnego filmu na faktach" z obowiązkowymi zdjęciami prawdziwych osób i ckliwą muzyczką. Bardzo subtelna w swojej roli jest za to Fernanda Torres, co pasuje do jej postaci, która ukrywa swoje emocje (i nie tylko emocje) pod uśmiechem ubieranym do każdej rodzinnej fotografii. Ale ten jeden raz w scenie z psem, gdy jej twarz przybiera taki grymas, że myślałem iż rozjebie kogoś ołówkiem, ten jeden raz wystarczył żebym nie chiał zadrzeć z tą kobietą. Chapeau bas. Sekwencja w areszcie przeraża, chociaż nie wiem w jakim celu postać Fernandy Torres odmierza sobie dni kreskami xD. Jakby film chciał jeszcze dobitniej pokazać bycie odizolowanym do tego stopnia, że nie ogarnia się upływu czasu, a przecież dialog ze strażnikiem zrobił to wystarczająco klarownie. No dobry jest ten film, ale niepozbawiony wad, plus nawet na sekundę nie ociera się o bycie arcydziełem. Dlatego ten odwrócony review bombing Brazylijczyków robi mu tylko krzywdę, bo ta chora - zawyżona ocena tutaj i na IMDB może podnosić oczekiwania widza do poziomu, któremu I'm Still Here nie ma prawa sprostać będąc tym czym jest. Jeśli wierzyć temu filmowi, to w latach 90-tych po brazylisjkich ulicach śmigały takie same auta co po polskich 🚗