Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb1964

Świetna satyra, ale... nic poza tym. I rozumiem, że część (a nawet zdecydowana większość) widowni niczego więcej w tym wypadku nie oczekuje/nie potrzebuje, więc konsensus nadający filmowi status arcydzieła mnie nie dziwi; jednak osobiście karto(o)n pokryty nawet najlepszą satyrą, wciąż będzie dla mnie tylko karto(o)em. Chociaż i tak większość humoru bardziej doceniam na zasadzie "fajnie przemyślany i nieoczywisty żart, wymagający pewnej kontekstowej wiedzy", a później kwituję go uśmiechem, niż faktycznie się na nim śmieję. A i zdarza się Kubrickowi przestrzelić, zwłaszcza w warstwie slapstickowej, która jest nadużywana. Przy salutującej mimowolnie ręce, przewracałem oczami. Wszystkie te peany rozumiem, ale ich nie podzielam. (Tak naprawdę dałbym nawet pół gwiazdki mniej, ale trochę się próbuję wczuć w kogoś żyjącego w latach 60., gdzie ktoś nagle robi film wyśmiewający najczarniejszy scenariusz, którego masz prawo się autentycznie obawiać. No i Sellers.)